داستانهايى از گريه بر امام حسين (علیه السلام) "گریه حضرت آدم"

وقتى كه حضرت آدم (ع ) از بهشت بيرون شد از كارى كه كرده بود و از فراق حوا و بهشت ، آنقدر

گريه كرد، كه روى صورتش دو شيار مثل جوى درست شد و اشك چشمش از آن جارى مى شد

كه پرنده ها از آن ميآشاميدند.

و تا چهل سال اين گريه ادامه داشت ، و از كرده خود پشيمان و تائب بود. و توبه كرد. خداوند

متعال توبه او را پذيرفت و حضرت جبرئيل (ع ) را فرستاد كه كلماتى به حضرت آدم (ع ) بياموزد و

آن كلمات همان بود كه قبلا در عرش ديده بود.

حضرت جبرئيل (ع ) به او فرمود: بگو: يا حميد بحق محمد، يا عالى بحق على ، يافاطر بحق فاطمه

، يامحسن بحق الحسن و (ياذ الاحسان بحق ) الحسين منك الاحسان .

وقتى حضرت آدم (ع ) به اسم امام حسين (ع ) رسيد، اشكش جارى شد و قلبش به درد آمد.

فرمود:

اى برادر جبرئيل چرا در ذكر پنجمين اسم كه حسين است قلبم شكست و اشكم جارى شد؟

حضرت جبرئيل فرمود: اى آدم به اين فرزندت مصبتى وارد مى شود كه تمام دردها و غمها و

مصيبتها پيش اين ناچيز است ؟ حضرت آدم (ع ) فرمود: اى برادر آن مصيبت چيست ؟ حضرت

جبرئيل (ع ) واقعه كربلا را براى او مى گويد، و ميفرمايد: او را تشنه و غريب و بيكس و تنها و بى

يار و ياور شهيد مى كنند، اى آدم ؛ اگر او را در حالى كه مى فرمود: واعطشاه ، واقلة ناصراه مى

ديدى ... بطورى كه تشنگى ميان او و آسمان مثل دود حايل شده بود.... هيچكس جواب او را نمى

دهد.

مگر با شمشير و... او را مانند گوسفند از پشت سر ذبح مى كنند و مال و كاروانش را بتاراج و

غارت مى برند...

سر او و يارانش را شهر به شهر مى گردانند...

حضرت آدم (ع ) تا اين واقعه را شيند مثل مادرى كه جوانش را از دست داده بلند بلند گريه كرد.

⁽³⁾

اى در عزايت آدم و حوا گريست يا كه ساكنان عالم بالا گريسته

پيمبران مرسل و ذرات كائنات از هفت ارض تا به ثريا گريسته

اين بس براى غريبيت اى باعث نجات گبر و يهود و قوم نصارى گريسته

هم ساكنان معبد و هم واقفان دير هم جاثليق پير كليسا گريسته

آن ظلمها كه شد بتو در دشت كربلا هم دوست گريه كرد و هم اعدا گريسته

حوران باغ خلد برين تو اى شهيد اندر جنان بهره لعيا گريسته

بر كشته تو اى شه بى غسل و كفن مجنون وار زينب و ليلا گريسته

ما دام عمر، سيّد سجاد ناتوان اندر عزات اى شه والا گريسته ⁽⁴⁾