قصه های خوب برای بچه های خوب – همکاری موش و زاغ

روزی بود و روزگاری بود. یک روز یک زاغ سیاه در ضمن پرواز و گردش به صحرای سرسبز و خوش

منظره ای رسید و برای رفع خستگی بر شاخه درختی نشست و همین طور که از چپ و راست

تماشا می کرد یک شکارچی را دید که دارد می آید. زاغ اول کمی ترسید که مبادا صیاد برای

گرفتن او می آید ولی بعد با خود گفت: «نه، تا کبوترها و بوقلمونها و آهوها و خرگوش ها و مرغها

و حیوانات دیگر هستند، کسی کار به زاغ ندارد و همیشه خطر و گرفتاری مال کسانی است که

ارزشی دارند. تا ببینیم که شکارچی تا کجا می آید.» صیاد به زاغ نگاه هم نکرد و قدری دورتر از

درخت ، دام صیادی را پهن کرد و قدری دانه پاشید و خودش رفت در سایه بته علفی که تا آنجا

خیلی فاصله داشت خوابید. از طرف دیگر هم یک دسته کبوتر، بازی کنان و پر و بال زنان رسیدند و

همین که از بالا دانه ها را دیدند خواستند روی دانه ها بنشینند. رئیس ایشان که کبوتری دنیا

دیده بود و چون دور گردنش خط سفیدی بود او را «طوقی» می گفتند، به همراهان خود گفت : «

عجله نکنید، صبر کنید ببینیم خطری در پیش نباشد.» ولی کبوترها گفتند : « نه، ما خیلی گرسنه

ایم و ممکن است دیگران بیایند دانه ها را بخورند ، اینجا هم میان صحرا هیچ خطری نیست.» پس

همه با هم فرود آمدند و در دام گرفتار شدند. همین که فهمیدند دام شکار بوده خیلی غمگین

شدند و هر یک کوشش می کردند از سوراخ تور بیرون بروند ولی ممکن نبود. از آن طرف صیاد با

خوشحالی از جای خود حرکت کرد که بیابد و شکارهای خود را بگیرد. زاغ هم بالای درخت تماشا

می کرد. در این وقت کبوتر طوقی به همراهانش گفت: «بچه ها گوش کنین، خیلی عجله کردید و

آخر و عاقبت عجله کردن و فکر نکردن همین گرفتاری است ولی حالا نباید وقت را تلف کرد.

شکارچی دارد می آید و اگر غفلت کنیم فرصت چاره از دست می رود، این طور که شما هر یکی

به فکر خودتان هستید فایده ندارد باید همه متحد و همفکر باشیم و همکاری کنیم تا همه با هم

نجات پیدا کنیم.» کبوترها گفتند:« چکار کنیم، هرچه بگویی می کنیم.» طوقی گفت : « بیایید تا